de Grijze wolk

Misschien heb je het al eens voorbij horen komen, de Grijze Wolk is momenteel erg actueel. Op de NPO kwam er zelfs een documentaire over voorbij. Wat als de Roze Wolk na je bevalling, toch niet zo roze blijkt? Waar het eerst een taboe was om er over te praten, want já, wie heeft er nou geen roze wolk? (Zo’n 10% van de mama’s dus!) wordt er nu meer geluisterd en ruimte gegeven aan deze mama’s om hun verhaal te delen.

Dat delen is belangrijk. Het is een stuk verwerking, maar ook een stuk voorkomen en tijdig ingrijpen wat helaas niet bij elke Grijze Wolk mogelijk is; een stuk begrip krijgen, gehoord worden.

Een Grijze Wolk heeft veel invloed op jou, je omgeving, je kindje, maar ook in de toekomst. Jaren later, of wanneer je besluit een tweede kindje te willen. Het blijft in je hoofd spoken, wat als het deze keer ook zo is?

Het doet me denken aan mijn eigen Grijze Wolk na mijn eerste zwangerschap. Een zwangerschap waarin ik bijna 9 maanden plat heb geleden.

pexels-photo-54289-large

Na de bevalling van ik-ben-nu-6 (voorheen ik-ben-al-wel-5), heb ik voor mijn gevoel 2 dagen in een hel geleefd. De Wolk, die ik nu Grijs noem, was heel lang Zwart. Zwart en onbespreekbaar. Ik sprak er met niemand over. Zelfs niet met professionals, zelfs niet met mijn man. Ik kon het niet.

Na de verjaardag van ik-ben-nu-6 spookt het weer door mijn hoofd, maar ditmaal anders. Waar het 5 jaar lang een terugkerende nachtmerrie was, voelt het nu alsof ik klaar ben om het los te laten. En dat wil ik doen door dit persoonlijke verhaal met jullie te delen.

Wat ik schrijf, is zoals ik het heb beleefd. Of het 100% zo is gegaan, of dat de hormonen meespeelden of andere factoren, dat weet ik niet. Vast wel. Het neemt niet weg dat het zo voor mij gevoeld heeft op dat moment, en nu nog.

Na de geboorte werd mijn baby in een couveuse gelegd. Hij had een beetje een valse start, maar dat kwam goed zeiden ze me. Ik heb hem voor mijn gevoel een paar tellen op m’n borst gehad en weg was hij. Ik stuurde mijn man achter ze aan en vroeg hem ons kindje niet uit het oog te verliezen.

Het was enorm druk, het stel dat net na ons binnenkwam op de dienst Verloskunde werd naar een ander ziekenhuis gebracht. Alle kamers waren immers vol. Mijn verloskundige was ook bijna meteen weg; op naar de volgende. Mijn moeder heeft me geholpen met opfrissen, want er was niemand meer. We wachtten en wachtten. Uiteindelijk kwam er een zuster om te hoek kijken. “Zijn jullie er nog?” Eh. Ja? Wij wisten niet waar we heen moesten, waar de kleine man heen was, niets.

We kregen uitgelegd waar we heen moesten en per rolstoel werd ik naar de kraamafdeling gebracht. Het was al laat op de avond. Ik kreeg een bed in een verder lege kamer. Kaal en steriel, maar ja, ik suste mezelf met de gedachte dat ik in een ziekenhuis was. Na een korte uitleg van mijn man dat mijn kind ergens op de afdeling boven ons was, zijn mijn man en moeder naar huis gegaan. Uitrusten en bijkomen van een ook voor hun zware dag.

Ik was alleen. En moe. En heel onrustig. De kleine had nog geen borstvoeding gehad. Ik had hem niet meer gezien en ik voelde me verschrikkelijk bij dat idee. Drukken op de bel hielp niet. Iedereen was aan het rennen en niemand kwam kijken. Na een half uur heb ik mezelf van het bed terug in de rolstoel gehesen en ben ik zelf op zoek gegaan. Ik vond een lift, ging omhoog en ben een donkere afdeling opgereden. Goed gegokt! Een schemerig klein hok, met een 6 tal couveuses. Een oudere dame vroeg me vriendelijk wat ik kwam doen. Ik vertelde haar dat ik de mama van toen-0 was, en m’n kind zocht. Ze feliciteerde me en wees me waar hij was. Ik heb minutenlang naar hem gekeken en mocht hem vasthouden daarna. Ze hielp me zelfs met de borstvoeding. Hij had als eerste kunstvoeding gehad. Ik was op dat moment zo blij dat ik hem zelf kon vasthouden en eten geven, dat het langs me heen ging, maar later thuis besefte ik me hoeveel verdriet me dat heeft gedaan. Dat ik als zijn mama hem niet zijn eerste eten heb mogen geven.

pexels-photo-89517-large.jpeg

De nacht ging zo door. Vastbesloten zette ik elke 3 uur een wekker en ging op eigen houtje met de rolstoel omhoog. Het personeel reageerde nog steeds niet op mijn belletje aan het bed.

De volgende ochtend gingen de deuren op de afdeling open. Overal lachende mama’s, slingers, kaartjes en zacht huilende baby’s. Lieve eerste badjes, knuffeltjes en vooral rust en genieten. En ik zat in m’n eentje, op m’n kale kamertje. Ik voelde me eenzaam, moe en gebroken. Ik kreeg geen ontbijt, ik had niets opgeven dus was er niets. Oh. Een half droge snee brood was er eventueel nog, dus die heb ik maar opgegeten. Ik moest toch eten voor de kleine.

Ik voelde me klein. Alleen. Waarom deed iedereen lelijk tegen me? Waarom kreeg ik niet normaal antwoord? Of iets te eten? Waarom kreeg ik geen hulp om in en uit bed te komen? De vraag of ik wat wilde drinken? Wilde douchen? Misschien gewoon even goeiemorgen?

Er kwam niets. Van niemand.

Nadat ik terug op de afdeling kwam na een voeding, was mijn bed zelfs opgeruimd. “Oh, bent u er nog?”

Drukken op de bel, mensen aanspreken in de gang. Vragen om hulp, hulp die ze horen te geven, het hielp allemaal niets. Ze beloofden van alles. Maar er gebeurde niets.

Mijn man kwam kort langs. Er kwam die dag geen lunch, dus haalden we zelf eten uit het restaurant, het overschot, een restje koude aardappels werd mijn avondeten. Visite uren waren door de drukte heel streng, zeker op de couveuse afdeling. Ook al was hij de papa, hij mocht niet veel of lang blijven.

Oh.

Dus was ik nog meer alleen.

pexels-photo-89695.jpg

De 2e dag en nacht heb ik doorgebracht op de couveuse afdeling, bij m’n kleine. Vol verdriet, onbegrip en pijn. Was ik dan zo’n slechte moeder? Wat deed ik fout?

Familie kwam langs, zo fijn! Even lachen, even vergeten. Eigenlijk wilde ik huilen, en ze alles vertellen. Maar ze waren zo gelukkig, zo blij voor me, zo trots op de kleine. Hoe kon ik ze vertellen dat mijn wolk een Grijze was, en geen Roze. Ik besloot niets te zeggen, en ze te laten genieten van hun Roze Wolk.

Aanleggen ging steeds moeizamer en de lieve oude dame van de eerste nacht was er niet. De twee dames die er nu liepen, hielpen niet. Zeiden dat ik het maar moest blijven proberen. Dat ze hem anders wel weer flesvoeding gaven.

Maar het was mijn kind. Ik wilde hem voeden.

De 3e dag, hij werd wat gelig, bijna niet zichtbaar. Ze wilden hem nog langer houden. Ik was klaar. Kwaad en klaar. Hij bleef geen minuut langer! Dit zou nu stoppen!

We moesten een papier ondertekenen dat we hem op eigen risico mee naar huis namen. Ik heb nog nooit in mijn leven zo snel een handtekening gezet.

Thuiskomen was zo fijn. Het voelde als een bevrijding. Eindelijk genieten! Een mooi bord in de tuin als verrassing, en daarna visite. Ik voelde me eindelijk rustiger worden.

Tot de kraamhulp kwam en ze met haar armen over elkaar toekeek hoe ik probeerde hem aan te leggen. “Dat lukt niet he? Nee, dat gaat niet goed! Ik ga het ziekenhuis bellen, hij gaat zo weer terug want zo gaan we het niet doen hoor!”

Toen was de Grijze Wolk ook thuis, in m’n huis. Waar ik veilig dacht te zijn.

We (mijn man, moeder en oma) hebben haar weggestuurd en voor de volgende dag een andere kraamhulp gevraagd. Dat was gelukkig geen probleem, maar het zaadje dat in die dagen werd gezaaid, had ergens wortel geschoten.

black-and-white-person-woman-girl

De Grijze Wolk heeft me nog dagen lang achtervolgd. Na 5 dagen stopte ik met borstvoeding geven; het ging niet. Ik kon het niet. Ik heb gehuild toen ik mijn man vroeg om een flesje te maken, maar ik had geen voedende melk. Het kwam gewoon niet, en de wolk om m’n hoofd werd dikker.

Ik voelde me een slechte moeder, en twijfelde meer en meer aan mezelf, en dat heeft zich tot maanden en jaren erna nog geuit. Nu soms nog. Mijn lieve familie heeft me zo vaak verteld dat ik niet zo moet twijfelen, dat het goed gaat, dat ik zekerder mag zijn en eigenlijk moet zijn. Ik kon het heel lang niet.

Een paar jaar later was nummer 2 op komst. Ik was zo bang. Zo ontzettend bang. Alles leek zich te herhalen, weer was ik bijna 9 maanden lang ziek. En de bevalling kwam dichter en dichterbij. Ik heb zelfs professionele hulp gezocht, maar kon geen rust vinden in de aangeboden therapie. Ik liet alles maar gebeuren, ik kon het toch niet stoppen.

En gelukkig. Gelukkig ging het na de 2e bevalling beter. Bijna binnen een uur waren we weer thuis met onze verse kleine muis. Thuis met familie en vrienden, slingers, kaartjes en cadeautjes en een hele lieve kraamhulp.

Dat was mijn verhaal. Nu, 6 jaar later, zie en hoor ik meer mama’s om me heen met Grijze Wolken. Ze praten er over, delen met elkaar en tonen elkaar begrip. Ik besef me dat mijn Grijze Wolk maar klein is, in vergelijking met andere Wolken, maar dat maakt hem voor mij niet minder Grijs. Ik weet inmiddels dat ik de dingen niet kan veranderen, dat het nu goed gaat en dat ik er van mag genieten. Dat ik het als mama niet slecht doe, want mijn jongens groeien, leren en maken lachend mooie herinneringen.

Ik weet dat ik deze oude wolk nu mag loslaten, en dat ga ik stapje voor stapje doen.

pexels-photo-111142.jpeg

Heb jij ook nare ervaringen rondom of na je bevalling? Twijfel dan niet, en deel ze. Deel ze met vrienden, familie of met mij als dat veiliger voelt. Laat je Grijze Wolk niet te groot worden, je bent niet alleen.

Meer weten over Grijze Wolken?

Om te lezen; Hoezo Roze Wolk?! (Herkenning en houvast voor moeders met een grijze wolk)- Renske Tjoelker.
Om te kijken; Documentaire (film)  van de NPO.
Om te praten; Diverse Fora, zoals die van Wij Jonge Ouders, of Ouders van Nu. Vaak zijn er al topics over Grijze Wolken in verschillende soorten en maten.

 

Advertenties

2 gedachtes over “de Grijze wolk

  1. Rianne zegt:

    Goedemiddag lieve moeder,
    Ik ken je niet maar zag je blog via via voorbijkomen op FB. Ik lees veel en reageer weinig op blogs maar jouw verhaal raakt me. Ik krijg er een knoop van in m’n maag en een onrustig gevoel. Wat een nare start heb je gehad, zo alleen. Hoe kan het dat het zo gaat!? Dat ze je zo alleen hebben gelaten. Je bent op je meest kwetsbare moment in je leven, net mama geworden. Ik lees dat je het nu een beetje een plekje hebt kunnen geven, wat fijn. En ook fijn dat het bij de 2e anders is gegaan. Je bent een goede moeder omdat je die eerste dagen doorgezet hebt, ondanks de afwezigheid van hulp heb je zelf stappen gezet! Daar waar iemand je leek te willen helpen.
    Ik ben zelf ook moeder van een couveusekindje en heb de eerste dagen wel goede hulp gehad, maar ondanks dat ook een grijze wolk gehad. 4 weken ziekenhuis voor de kleine gaat je niet in de koude kleren zitten. En dat is soms lastig te begrijpen voor de omgeving. Bij mij word die wolk wordt steeds lichter gelukkig. Maar die echte roze wolk, die ken ik ook niet. En dat mag inderdaad ook wel eens gezegd worden. Veel sterkte en succes in de toekomst!

    Liked by 1 persoon

    • snipsnappapier zegt:

      Lieve Rianna, dank je wel voor je berichtje. Wat goed om te horen dat je wolk lichter word, en wat moet het onvoorstelbaar zwaar zijn geweest om 4 weken lang ziekenhuis met je kleine te hebben meegemaakt. Ik vind je nu al een sterke super mama. Wat fijn dat alles nu beter gaat, hopelijk krijg je veel steun uit je omgeving en kun je er over praten. Ik hoop ook dat alles nu goed gaat met de kleine en dat jullie samen genieten van elkaar. Nogmaals dank je voor je lieve bericht!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s